قتلگاه فرشتگان: واکاوی جنایت جنگی میناب و رازهای پشت پرده بمباران کودکان توسط آمریکا
در نخستین ساعات تجاوز نظامی آمریکایی-اسراییلی به ایران موسوم به «عملیات خشم عظیم» (Operation Epic Fury) در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، نهم اسفند ماه ۱۴۰۴ ، وقتی دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو آتش جنگی تمامعیار را بر علیه ایران گشودند، انتظار میرفت که طبق منششان جنایتهای جنگی نیز رخ دهد. اما هیچ کس انتظار نداشت سطح پستی به جایی برسد که موشکهای پیشرفته تاماهاک، هدفشان گلستان کوچکی از فرشتگان در شهر میناب باشد.
اما حقیقت تلخ این است: حمله به مدرسه «شجره طیبه» یک خطای محاسباتی نبود. یک انتخاب بود. جنایتکاران واشنگتن و تلآویو با چشمانی باز و هدفی مشخص، به قتلگاه ۱۵۶ انسان بیگناه دیگر رفتند. در این گزارش مستند، پرده از دروغها برمیداریم و ثابت میکنیم که چرا این فاجعه، پستترین جنایت جنگی قرن بیست و یکم است.
خلاصهای از جنایت
صبح روز ۲۸ فوریه، نهم اسفند ماه ۱۴۰۴ ، مدرسه ابتدایی دخترانه «شجره طیبه» در میناب، استان هرمزگان، توسط چندین راکت هدف قرار گرفت. گزارشهای محلی ابتدا حاکی از آن بود که دست کم ۱۶۸ تن در این حادثه جان باختند . اما بعدا آمار دقیق اصلاح شد و ۱۵۶ نفر اعلام شد.
جزئیات این کشتار جمعی به شرح زیر است:
- ۱۲۰ دانشآموز (۷۳ پسر و ۴۷ دختر) که بیشتر آنها بین ۷ تا ۱۲ سال سن داشتند .
- ۲۶ معلم که همگی زن بودند و یکی از آنها شش ماهه باردار بود .
- ۷ نفر از والدین که برای بردن فرزندانشان آمده بودند.
- یک راننده سرویس مدرسه.
- یک تکنسین کلینیک داروخانه نزدیک مدرسه.
شاهدان عینی و تحقیقات میدانی تأیید کردهاند که دستکم دو موشک در فاصله چند دقیقه به ساختمان مدرسه اصابت کرده است. پس از اصابت اول و جمع شدن بازماندگان در نمازخانه، موشک دوم دقیقاً همان نقطه را هدف گرفت . در زبان نظامی به این جنایت «تاکتیک دوضربه» (Double-Tap) میگویند؛ تاکتیکی که هدفش کشتار امدادگران و بازماندگان است.
دروغ بزرگ واشنگتن
در روزهای اولیه پس از فاجعه، کاخ سفید وارد یک کارناوال دروغپراکنی شد. دونالد ترامپ در اظهارنظری وقیحانه ادعا کرد که این موشک توسط خود ایران شلیک شده است: «بر اساس آنچه دیدم، این کار توسط ایران انجام شد… مهمات آنها بسیار غیردقیق هستند» .
اما واقعیت میدانی و تحلیل کارشناسان مستقل، این دروغ را آشکار ساخت. تحلیل ویدیوهای منتشر شده توسط خبرگزاری مهر و راستیآزمایی گروههایی مانند Bellingcat، نیویورک تایمز و واشنگتن پست نشان داد که پوسته موشک باقیمانده در محل، متعلق به موشک کروز BGM-109 Tomahawk است .
نکته فنی انکارناپذیر این است که تنها نیرویی که در حال حاضر درگیر این جنگ هستند و به موشک تاماهاک مجهزند، نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است.
چند هفته بعد، نیویورک تایمز به نقل از مقامات نظامی ناشناس اعتراف کرد که پنتاگون به این نتیجه رسیده که آمریکا این حمله را انجام داده است .
«خطای دادههای قدیمی» یا سناریوی از پیش طراحی شده؟
دستگاه تبلیغاتی آمریکا برای توجیه این ننگ، سناریوی «خطای هدفگیری بر اساس دادههای قدیمی» را مطرح کرد. آنها ادعا کردند که نقشههای اطلاعات دفاعی (DIA) هنوز این مکان را به عنوان بخشی از پایگاه نیروی دریایی سپاه ثبت کرده بود، در حالی که سالها بود به مدرسه تبدیل شده بود .
اما اجازه دهید این سناریو را با منطق و شواهد فنی نقد کنیم:
۱. دقت تاماهاک (۵ تا ۱۰ متری)
موشک تاماهاک در نسخههای جدید خود (Block IV و V) دارای دقتی در حدود ۵ تا ۱۰ متر است. این یعنی اگر هدف، پایگاه نظامی آنطرفتر بود، موشک باید به پایگاه میخورد، نه به حیاط مدرسه.
۲. جنایت «دو ضربه» (Double-Tap) در برابر خطای سیستمی
خطاهای سیستمی معمولاً تصادفی و یکطرفه هستند. هرگز دیده نشده که دو موشک با فاصله ی چند دقیقه اشتباهی، مسیر خود را تصحیح کند و دقیقاً نقاطی را بزند که بازماندگان در آن پناه گرفتهاند. اما در میناب، دقیقاً این اتفاق افتاد.
ایران در نامه خود به شورای حقوق بشر سازمان ملل، این اقدام را به عنوان یک «حمله دوضربه» نیز محکوم کرد . این تاکتیک که در جنگهای غزه و افغانستان نیز سابقه دارد، برای هدف قرار دادن پرسنل امدادی و نیروهای امدادگر طراحی شده است.
۳. مجاورت با پایگاه سپاه: پوششی حقوقی برای جنایت
آژانس خبری آفریقا و گزارشهای HRW نشان میدهد که مدرسه مذکور اگرچه در مجاورت پایگاه سپاه قرار داشت، اما یک مجموعه کاملاً مجزا با دیوار جداگانه و ورودی مستقل بود . دیوارهای این مدرسه از سال ۲۰۱۶ ساخته شده بودند و تصاویر گوگل استریت ویو و ماهوارهای سالها قبل از حمله، رنگآمیزی شاد، زمین بازی و نمادهای کودکانه را نشان میداد .
نتیجه منطقی: بمباران یک مدرسه با دیوارهای صورتی و حیاط بازی، زمانی که یک پایگاه نظامی خاکستری آنطرفتر قرار دارد، نشانه قصور نیست؛ نشانه قصد است. آنها میدانستند چه میزنند. مجاورت با پایگاه فقط یک بهانه حقوقی برای پنهان کردن جنایت بود.
انگیزههای واقعی
حالا که خطا را کاملاً منتفی میدانیم و مشخص است که هدف دقیقاً مدرسه بوده، به انگیزههای پلید زیر میرسیم که فراتر از محاسبات نظامی عادی است:
۱. ایجاد شوک برای خالی کردن منطقه ساحلی
هدف اول واشنگتن در روزهای ابتدایی جنگ، تصرف جزایر استراتژیکی چون بوموسی و… جهت تسلط بر تنگه هرمز بود. برای این کار، آنها نیاز داشتند جمعیت مناطق ساحلی و نیروهای مردمی را بترسانند و فراری دهند. هیچ چیزی به اندازه صدای فریاد مادرانی که فرزندانشان زیر آوار رفتهاند، نمیتوانست یک شهر را خالی کند. میناب، قربانی نیروی دریایی تروریست آمریکا برای پاکسازی منطقه شد.
۲. سرکوب روحیه نیروی دریایی سپاه
تحقیقات میدانی نشان میدهد که جمعی از دانشآموزان این مدرسه، فرزندان پرسنل نیروی دریایی سپاه بودند . مدرسه «شجره طیبه» بخشی از شبکه ۳۲ مدرسهای بود که توسط نیروی دریایی سپاه برای رفاه حال خانوادههای پرسنل خود و مردم کمدرآمد منطقه اداره میشد .
پیام آمریکا به سربازان ایرانی روشن بود: «تسلیم نشوید ، فرزندانتان را نیز قتل عام می کنیم» این یک جنگ روانی تمامعیار برای فروپاشی روحیه نیروهای نظامی بود.
۳. جنون کودککشی صهیونیستی و «آیین قربانی کردن کودک»
ما این صحنه را قبلاً در غزه دیدهایم. اسرائیل در جریان نسلکشی غزه، ۷۷۸ مدرسه را منهدم کرد. حالا همان دستها و همان تفکر به ایران رسیده است. ایلان اوهریک، نماینده پارلمان اروپا، به درستی اشاره کرد که این حملات علیه کودکان، زنان و سالخوردگان در غزه، لبنان و بیروت، یک الگوی از پیش تعیین شده برای ایجاد رعب و وحشت است . در کیش شیطانپرستی نخبگان غرب که اهالی اپستین و تجاوز به کودکانند ، ریختن خون چیز عجیبی نیست! همانطور که سفیر ایران در بلاروس، به درستی این فاجعه را به عنوان «آیین قربانی کردن کودک» توصیف کرد . شاید این عبارت در نگاه اول تند به نظر برسد، اما با توجه به اسناد افشاشده جفری اپستین و ارتباطات گسترده نخبگان حاکم بر واشنگتن و تلآویو با حلقههای انحرافی، این فرضیه دیگر دور از ذهن نیست که ریختن خون بیگناهان برای این جماعت پلید، نوعی «قربانی» برای «شیاطین» است تا اهداف شوم خود را پیش ببرند. وقتی همان دستهایی که در جزیره اپستین به کودکان تعدی میکردند، حالا بر روی دکمه پرتاب موشک در کاخ سفید قرار دارند، نتیجه جز کشتار دستهجمعی فرشتگان نمیتواند باشد.
واکنشها و سکوت خفتبار
در حالی که سازمان ملل، یونسکو و سازمانهای حقوق بشری مانند هیومن رایتس واچ خواستار تحقیق مستقل شدند ، دولت ترامپ با چراغ خاموش از کنار این جنایت عبور کرد.
سیاستمداران دروغگو مثل مارکو روبیو و پیت هگزت بارها گفتند «آمریکا غیرنظامیان را هدف قرار نمیدهد» و رسانه های اسیر غربی نیز این «اعتراف اجباری» را با عناوینی مانند «اشتباه تأسفبار» پوشش دادند.
چندی پیش شنیدم رشیده طلیب، نماینده کنگره آمریکا، خواستار استیضاح ترامپ و محاکمه او در دادگاه لاهه شده ،اما همانطور که تاریخ نشان داده و همگی می دانیم، جنایتکاران جنگی آمریکایی و اسراییلی تابه حال هرگز پای میز محاکمه ننشستهاند. حتی یک مورد در طول تاریخ!
ما فراموش نمیکنیم
تئوری «خطای دادههای قدیمی» از لحاظ فنی و نظامی پوچ است. موشک تاماهاک به فرشتگان میناب شلیک شد چون هدف، شوک، رعب و نابودی روحیه یک ملت بود.
ما به جهانیان بدانند ، موشک هایی که بر فرق فرزندانمان فرود آمد، بی گناهانی که خونشان ریخته شد ، جنایات جنگی که مرتکب شدید ، و هر دروغی که در پنتاگون بافته شود، در حافظه تاریخی ما ثبت خواهد شد. این جنایت، خط بطلانی بر هرگونه اعتماد به قوانین بینالمللی تحت سلطه آمریکا بود. دنیا دیگر نباید اینطور بماند!
ای کودکان میناب، عزیان دلم ، خوابتان آرام. ما بیداریم و روز حساب، دیر نخواهد رسید.
فهرست منابع و ارجاعات
۱. *Tehran Times*. (2026, May 8). Trump administration under fire for evasion on Minab school attack.
۲. *The Herald*. (2026, March 6). Iran girls school strike: Satellite images, videos reveal clues.
۳. *RT International*. (2026, March 11). Evidence shows US behind missile attack on Iran’s Minab girls’ school.
۴. *Human Rights Watch*. (2026, March 6). US/Israel: Investigate Iran School Attack as a War Crime.
۵. *African News Agency*. (2026, March 15). Who bombed Iran’s Minab elementary school?
۶. *Legit.ng*. (2026, March 11). Details emerge on who hit Iranian schoolgirls that left over 170 dead.
۷. *News18*. (2026, March 8). Who Struck Iran School On February 28? Fact-Checks Point To US Tomahawk Missile.
۸. *Radio Free Asia*. (2026, March 11). U.S. found responsible for strike on Minab school, but shambolic Trump evades accountability.